‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ต้นศตวรรษที่ 19 ฮันยาง โชซอน)
‎ทุกท่าน ขอเชิญมาฟังนิยายรัก
‎"มนตร์รักใต้แสงจันทร์" โดยแมฮวา
‎ขอเชิญมาฟังนิยายรัก
‎- จะเริ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะ ‎- "มนตร์รักใต้แสงจันทร์" โดยแมฮวา
‎"ในมือของคุณชายคิม
‎คือช่อดอกมงนยอนที่เบ่งบานช่อหนึ่ง
‎ชากยองทำได้เพียงอุทานอย่างประหลาดใจ
‎'ตายจริง'"
‎"'คุณชาย กว่าดอกมงนยอนจะบาน ‎ก็เดือนหน้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ'
‎ชากยองถาม
‎คุณชายคิมจึงตอบ ‎พร้อมรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า"
‎"'ข้านำมาจากเกาะเชจู
‎ข้าอยากให้เจ้าเห็นมันเป็นคนแรก'
‎จากนั้นคุณชายคิม ‎ก็เดินเข้าไปหาชากยอง"
‎"ชากยองหลับตาลง
‎- หัวใจของนาง..." ‎- "หัวใจ"
‎- "หัวใจของนาง..." ‎- ตายแล้ว
‎"หัวใจของนาง ‎เหมือนจะระเบิดเสียให้ได้"
‎- ตายแล้ว ‎- ตายจริง
‎"และเมื่อริมฝีปากของพวกเขา
‎กำลังจะสัมผัสกัน..."
‎- ในตอนนั้นเอง ‎- ตายแล้ว
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์)
‎เร็วเข้า
‎เอาไป เร็วสิ
‎"ชากยอง...
‎ตัวสั่นระริก..."
‎"แขนขาของเขา...
‎(แวร์เธ่อร์ระทม)
‎ไม่สามารถขยับได้
‎กระสุนพุ่งผ่านตาข้างขวา ‎ของแวร์เธ่อร์
‎ทะลุสมองของเขา
‎สมองของเขา...
‎กระจายไปทั่วห้อง
‎เมื่อเส้นเลือดที่แขนของเขาถูกกรีด ‎เลือดพุ่งกระฉูดเหมือนน้ำพุ
‎แต่ทุกอย่างก็สูญเปล่า
‎เขายังมีลมหายใจ
‎ดูจากเลือดบนเก้าอี้แล้ว
‎ดูเหมือนแวร์เธ่อร์จะเหนี่ยวไก
‎ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะของเขา"
‎เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
‎แวร์เธ่อร์ตายไปทั้งอย่างนั้นหรือ
‎เขาตายโดยไม่ได้แต่งงานหรือ
‎เป็นกุลสตรีต้องอย่าใจร้อน
‎มันเป็นอุปสรรคที่เขาต้องเผชิญ ‎เพื่อที่จะได้พบรักแท้
‎เจ้าข้ามไปตอนคืนแต่งงานเลยได้ไหม
‎นี่คือตอนจบของเรื่องเจ้าค่ะ ‎มันจบลงด้วยความตายของแวร์เธ่อร์
‎เขายิงตัวเองที่ศีรษะนะเจ้าคะ ‎ใครจะไปรอด
‎ใช่ว่าเขาจะเย็บสมอง ‎ให้มาติดกันได้ใหม่นี่นา
‎อะไรนะ
‎นี่เจ้าอ่านเรื่องที่พระนาง ‎ไม่ได้ลงเอยกันด้วยซ้ำหรือ
‎เห็นบอกว่าเป็นนิยายตะวันตก ‎ข้าก็เลยรอฉากเร่าร้อน...
‎ข้านึกว่ามันจะต่างออกไปสักหน่อยน่ะ
‎มันต้องมีอะไรที่เราไม่เห็นในโชซอนสิ
‎มัน "แตกต่าง" นะ
‎การเห็นแวร์เธ่อร์ที่ยังหนุ่ม ‎และโง่เขลาทำลายชีวิตตัวเอง
‎เพราะอารมณ์ชั่ววูบ สอนให้รู้ว่า
‎เราไม่ควรใช้ชีวิตเช่นนั้น
‎บทเรียนอันมีค่าเช่นนี้ ‎เราจะหาได้จากที่ไหนอีกเจ้าคะ
‎ข้าพูดไม่ออกเลย ‎เจ้าเรียกมันว่านิยายรักได้ยังไง
‎ข้าไม่เคยบอกสักหน่อยว่าเป็นนิยายรัก
‎ข้าบอกว่ามันเกี่ยวกับผู้ชาย ‎ที่อุทิศร่างกายและวิญญาณ...
‎ข้าเข้าใจเรื่องวิญญาณ
‎แต่เขาอุทิศร่างกายให้นางตอนไหน
‎ท่านก็เพิ่งฟังไปนี่ไง ‎เขาอุทิศร่างกายด้วยความตาย
‎ที่เจ้าบอกว่า "ร่างกายและวิญญาณ"
‎เจ้าหมายถึงชายหนุ่มคลั่งรัก ‎ที่ปลิดชีวิตตัวเองหรือ
‎ใช่เจ้าค่ะ ‎นั่นคือฉากเด่นของนิยายเรื่องนี้
‎เทียบกับนิยายรักเรื่องอื่นแล้ว ‎เรียกได้ว่าคนละชั้นเลย
‎ทลซเว
‎อะไรกัน ปล่อยนะ ปล่อยได้แล้ว
‎ให้ตายสิ
‎นายหญิง ท่านจะไล่ข้าก็ได้ ‎แต่ก็ควรจ่ายเงินให้ข้าก่อน
‎ค่าแรงของข้าน่ะ
‎คิดว่าเอานิยายห่วยแตกมาอ่าน ‎แล้วจะได้เงินหรือ
‎ไสหัวไป
‎ข้าอ่านหนังสือให้ท่านฟัง ‎มาสองสัปดาห์จนเสียงแทบจะแหบแห้ง
‎ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร
‎สามัญชนบังอาจหลอกสตรีสูงศักดิ์ ‎อย่างหน้าไม่อาย แล้วยังจะเถียงอีก
‎ต้องให้ข้าสั่งลงโทษให้ได้สติหรือ
‎"นโยบายเปลี่ยนไป
‎เช่นเดียวกับธรรมเนียมในครอบครัว ‎ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
‎ด้านการสอนและกฎระเบียบ
‎การหมกมุ่นอยู่กับ
‎ผลได้และผลเสียของบ้านเมือง
‎นำไปสู่ความเสื่อมทราม ‎ทางด้านศีลธรรมอันน่าสลด
‎เราโศกเศร้ากับความรุนแรง ‎ของการลงโทษและกฎระเบียบ
‎จึงโอดครวญและร่ำร้อง ‎ถึงความเห็นใจโดยธรรมชาติของเรา
‎เพื่อให้เราสามารถ
‎ข้ามผ่านการเปลี่ยนแปลง..."
‎นายหญิง
‎ข้าคือคนที่อ่านหนังสือ ‎ให้ท่านฟังนะเจ้าคะ
‎เรื่องเมื่อวันก่อนข้าต้องขอโทษด้วย ‎ข้าน่าจะคิดให้ดีกว่านั้น
‎ข้านำหนังสือที่ท่านขอมาให้แล้ว
‎โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถอะ
‎ข้าจะค้นทุกซอกทุกมุม ‎ของร้านหนังสือเช่าต่อไป
‎และพยายามหาหนังสือที่เร่าร้อน ‎และเร้าอารมณ์ให้ได้มากที่สุด
‎ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ
‎(เปลือยแรกรุ่น)
‎(ราคะอันไม่รู้จักพอของข้า)
‎พวกนี้มันอะไรกัน
‎น้องหญิง
‎ตายแล้ว หยุดนะ
‎- บังอาจนัก ‎- หัวหน้า
‎พวกเจ้าเป็นขันทีกับนางใน
‎กล้าดีอย่างไรมาพลอดรักกัน ‎ทั้งที่ฝ่าบาทอยู่ใกล้เพียงนี้
‎รู้หรือไม่ว่าอาจมีโทษถึงประหาร
‎นางไม่ได้ทำอะไรผิดขอรับ
‎ข้าลากนางมาที่นี่เอง ‎เป็นความผิดของข้าคนเดียว
‎ไม่เจ้าค่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ‎ข้าขอให้เขามาพบที่นี่
‎ข้าเป็นคนวางแผนทั้งหมด ‎เพราะหลงใหลในตัวเขา
‎- ลงโทษข้าแทนเถิด ‎- พวกเจ้านี่มัน...
‎ชอบกันขนาดนั้นเลยหรือ
‎พวกเจ้าชอบกันขนาดนั้นเลยหรือ
‎มากพอจะสละชีวิต ‎เพื่อปกป้องอีกฝ่ายเลยหรือ
‎ข้าขอทราบได้ไหมว่าท่านเป็นใคร ‎ทำไมถึงถาม...
‎ตอบมาตามตรงเดี๋ยวนี้
‎เจ้าค่ะ ข้ารักเขาหมดหัวใจ
‎ข้ารักเขามาก ‎จนยินดีสละชีวิตเพื่อเขาเจ้าค่ะ
‎ฮงยอน
‎เล่าหน่อยสิว่าเป็นมาอย่างไร
‎- ขอรับ ‎- เจ้าคะ
‎เล่าถึงวันที่พวกเจ้าพบกันครั้งแรก
‎วันที่พวกเจ้ารู้ตัวว่าชอบอีกฝ่าย
‎และวันที่จับมือกันครั้งแรก
‎เล่ามาว่าพวกเจ้าหลงรักกันได้อย่างไร
‎ข้าอยากรู้ทุกเรื่องเลย
‎คือว่า ที่ที่ข้าพบฮงยอนครั้งแรก...
‎ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย
‎วันนี้พระองค์ได้ข้อมูล ‎ที่ล้ำค่าทีเดียว
‎ให้ตายสิ
‎ทำไมพระองค์ถึงไม่ชมกระหม่อมบ้าง
‎วันนี้กระหม่อมต้องลำบากลำบน ‎เพื่อจะจับพวกเขาให้ได้คาหนังคาเขา
‎กระหม่อมเกือบถูกนางในชเวขี้โมโห
‎ซ้อมเอาตอนแอบเข้าที่พักของนางใน
‎และเพื่อโน้มน้าวให้ ‎เพื่อนของขันทีคิมเผยความลับ
‎กระหม่อมให้ยักกวาเขาไปตั้ง 50 ชิ้น ‎50 ชิ้นเชียวนะ
‎ไล่สองคนนั้นออกจากวังซะ
‎อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ
‎ที่นี่น่ะ การมีใจให้ใครถือเป็นบาป
‎เจ้าไม่สงสารพวกเขาหรือ ‎ที่ต้องแบกรับมันไว้ชั่วชีวิต
‎กระหม่อมว่าจะหาข้ออ้าง ‎ไล่พวกเขาออกอยู่แล้ว
‎พวกเขาจะได้รักกันหวานแหวว ‎และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป
‎- ซัมโบ ‎- พ่ะย่ะค่ะ
‎เจ้าเคย...
‎มีความรู้สึกที่ลึกซึ้ง ‎ขนาดนั้นกับใครไหม
‎พระองค์จะสื่อว่า ‎ขันทีไม่นับเป็นชายหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ดูซิ โมโหอีกแล้ว
‎ข้าแค่ถามเพราะอยากรู้
‎สมัยก่อน เวลาสบตากับหญิงสาวทีไร
‎กระหม่อมเคยจินตนาการในหัว
‎ไปต่างๆ นานาเชียวล่ะ
‎เดี๋ยวก่อน
‎พระองค์คิดอย่างไร ถ้าจะเอาเรื่อง ‎ของกระหม่อมไปแต่งนิยายเรื่องนี้
‎อาจตั้งชื่อว่า ‎"ขันทีฮอกับสาวงามสามพันนาง"
‎พระเอกคือบุรุษที่สมชายที่สุด ‎เท่าที่เคยมีมา ฮอซัมโบ
‎(ความฝันบนเมฆาที่เก้า)
‎สายแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูแฮรยอง
‎คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู
‎ตายจริง
‎คุณหนู สายแล้ว ตื่นนะเจ้าคะ
‎ตื่นเถิดเจ้าค่ะ เร็วเข้า
‎โธ่ ยังเช้าอยู่เลย ‎ให้ข้านอนต่ออีกหน่อยเถิด
‎พูดอะไรเจ้าคะ ‎เลยเก้าโมงเช้ามาตั้งนานแล้ว
‎เก้าโมงหรือ
‎ทำไมนาฬิกาข้าไม่ปลุกล่ะ
‎ของห่วยๆ นั่นก็พังตลอดแหละเจ้าค่ะ
‎หากข้าเป็นคุณหนู ‎ข้ารอฟังไก่ข้างบ้านขันจะดีกว่า
‎ทำไมต้องทำงานเป็นคนอ่านหนังสือ ‎ทุกคืนด้วยเจ้าคะ เสียเวลาเปล่า
‎เพราะอย่างนี้ คุณหนูถึงตื่นสายตลอด
‎ไม่เสียเวลานะ
‎ข้าได้เงินจากการอ่านหนังสือสนุกๆ ‎และสนทนาในเรื่องที่มีความหมาย
‎ไม่มีงานไหนดีกว่านี้แล้ว
‎แน่นอนเจ้าค่ะ
‎มันเป็นงานที่ยอดเยี่ยมมาก
‎จนคุณหนูไปขัดใจพวกสตรีสูงศักดิ์ ‎แล้วโดนไล่ออกมาประจำ
‎แถมยังโดนพวกนางด่าทอสารพัดอีก
‎บางทีก็ไม่ได้เงินด้วยซ้ำ
‎ในดวงตาของคุณชายคิม
‎แสง...
‎ประกาย...
‎แสง...
‎มีแสงประกายวูบไหว
‎ในดวงตาของคุณชายคิม
‎มีแสงประกายวูบไหว
‎ข้ารักเจ้ามาก
‎จนยินดีสละชีวิตเพื่อเจ้า
‎ข้ารักเจ้ามาก
‎แม้แต่ชีวิตของข้าก็มอบให้เจ้าได้
‎- "เวลาทานข้าวกับสามี ‎- "เวลาทานข้าวกับสามี
‎- อย่าตักคำใหญ่ ‎- อย่าตักคำใหญ่
‎- อย่าทำน้ำแกงหก ‎- อย่าทำน้ำแกงหก
‎- ทานคำเล็กๆ แล้วรีบกลืน" ‎- ทานคำเล็กๆ แล้วรีบกลืน"
‎ไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‎ให้คนรับใช้คิดเรื่องนี้ให้ ‎ไม่ได้หรือเจ้าคะ
‎ทำไมไม่ถามแฮรยองดูล่ะเจ้าคะ
‎นางเป็นคนที่มีประสบการณ์ที่สุด ‎ในหมู่พวกเรา
‎ใช่เจ้าค่ะ ใครจะรู้ ‎การอยู่เป็นโสดตัวคนเดียวมาหลายปี
‎อาจทำให้นาง ‎คำนวณเรื่องพวกนี้เป็นก็ได้
‎แฮรยอง เจ้าคิดว่าอย่างไร
‎วันไหนคือวันที่มีโอกาส ‎ตั้งครรภ์ลูกชายมากที่สุด
‎คำตอบคือ...
‎วันที่ 23 เดือนเก้า เจ้าค่ะ
‎เจ้าดูแผนภูมิหรือเปล่า
‎เปล่าเจ้าค่ะ ข้าคำนวณเอง
‎ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาว่า ‎เจ้าได้คำตอบได้อย่างไร
‎ท่านบอกว่าการตั้งครรภ์ลูกชาย
‎ต้องทำตามเงื่อนไขสองอย่าง
‎อย่างแรกคือต้องเป็นวันเลขคี่ ‎ภายในสี่วัน
‎หลังจากผ้าฝ้ายในกางเกงชั้นใน ‎กลายเป็นสีทอง
‎อย่างที่สอง ‎เราต้องคำนึงถึงแผนภูมิสวรรค์
‎คับกับอึลสำหรับฤดูใบไม้ผลิ ‎พยองกับจองฤดูร้อน
‎คยองกับชินฤดูใบไม้ร่วง ‎และอิมกับคเยสำหรับฤดูหนาว
‎- แล้วอย่างไรต่อ ‎- วันที่ 20 เดือนเก้า
‎เป็นวันมูโอ ‎ในเดือนคยองซุลของปีจองมโย
‎อยู่ในฤดูใบไม้ร่วง ‎ดังนั้นถ้าเราต้องการ
‎วันที่เป็นคยองหรือชิน ‎จะมีสองวัน คือ 22 และ 23 เดือนเก้า
‎ว่ากันว่าวันเลขคู่ ‎เป็นวันที่แม่จะตั้งครรภ์ลูกสาว
‎จึงไม่มีทางเป็นวันที่ 22 ไปได้
‎เลยเหลือวันที่ 23 เดือนเก้า
‎วันชินยู เดือนคยองซุล ปีจองมโย
‎คิดว่าพวกเราจะเชื่อหรือ ‎ว่าเจ้าเพิ่งคำนวณทั้งหมดนั่น
‎นางต้องโกงแน่ๆ เจ้าค่ะ ‎ช่วยตรวจสอบด้วย
‎การอยู่เป็นโสดตัวคนเดียวมาหลายปี ‎ทำให้ข้าคำนวณเรื่องพวกนี้ได้
‎ผิดแล้ว
‎เจ้าคำนวณผิด เอาใหม่
‎เป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ ‎ข้ามั่นใจว่าคำนวณถูกแล้ว
‎ข้าไม่ได้พูดถึงคำตอบของเจ้า
‎ท่าทีหยิ่งยโสของเจ้าต่างหากที่ผิด
‎ผู้หญิงที่ดีจะต้องเก็บงำความสามารถ
‎และไม่พูดถึงสิ่งที่ตัวเองรู้
‎ทำไมเจ้าถึงกระตือรือร้น ‎ที่จะอวดฉลาดนัก
‎คัมภีร์ชือจิงกล่าวว่า
‎ผู้หญิงต้องไม่ทำ ‎เรื่องไม่ดีหรือเรื่องสำคัญ
‎เข้าใจไหม
‎เจ้าค่ะ
‎แฮรยอง ไปเดินเล่นกัน ‎จะได้รับลมตอนกลางคืนด้วย
‎ข้าไม่อยากไป ท่านพี่ไปคนเดียวเถิด
‎เจ้านี่ก็ไม่เอาหรือ
‎ท่านพี่จะทำข้าเสียคนเอานะ
‎ดื่มเหล้ากับน้องสาว ‎ที่เลยวัยแต่งงานแล้วน่ะหรือ
‎ท่านตามใจข้าเกินไปแล้ว
‎ทุกคนก็เลยคอยแต่กลั่นแกล้งข้า
‎ใครแกล้งเจ้า
‎ข้าจะสั่งสอนพวกมันเอง
‎ข้าไม่อยากเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว
‎แล้วข้าก็ไม่อยากแต่งงานด้วย
‎ช่วยยกเลิกทุกอย่างด้วยเถิด
‎ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
‎ข้าจะเป็นกูแฮรยอง ‎สาวทึนทึกแห่งซาจิกดงไปจนตาย
‎- แฮรยอง ‎- ข้าพูดจริงนะ
‎เราใช้ชีวิตเช่นนี้ ‎ไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรือ
‎พวกเราอ่านหนังสือได้ทั้งวัน
‎และเวลาเจอของที่น่าสนใจ
‎เราก็เอากลับบ้าน ‎มาแยกชิ้นส่วนดูด้วยกัน
‎และบางครั้งบางคราว
‎เราก็ดื่มด้วยกันเช่นนี้
‎ข้าใช้ชีวิตสำราญเช่นนี้ไม่ได้หรือ
‎คิดว่าการแต่งงาน ‎เป็นเรื่องของเจ้าคนเดียวหรือ
‎เวลามีสาวทึนทึกในหมู่บ้าน ‎คนที่ถูกลงโทษคือผู้ใหญ่บ้าน
‎นั่นคือธรรมเนียมของบ้านเมืองเรา
‎ที่ผ่านมาข้าปกป้องเจ้า ‎อย่างสุดความสามารถ
‎แต่เมื่อเวลาผ่านไป
‎จะต้องมีวันที่เรื่องของเจ้า ‎ถูกร้องเรียนไปยังราชสำนัก
‎สุดท้ายชื่อของเจ้าจะต้องไปอยู่ ‎ในรายชื่อของคนที่ต้องแต่งงาน
‎ถึงตอนนั้นข้าคงต้องแต่งงาน ‎กับขุนนางตกอับในชนบท
‎หรือพ่อม่ายที่ไหนสักแห่ง ‎โดยเร็วที่สุด
‎เพราะอย่างนั้น ข้าถึงได้พยายาม ‎หาผู้ชายที่เหมาะกับเจ้า
‎ระหว่างที่ยังมีโอกาส
‎คนที่จะทะนุถนอมและเข้าใจเจ้า
‎คนที่จิตใจดี
‎ท่านพูดได้จับใจมาก แต่รู้ไหม ‎สำหรับข้ามันฟังดูเป็นอย่างไร
‎"เจ้าจะเลือกขี้หมาหรือขี้วัว"
‎สงสัยข้าจะสอนเจ้าไม่ดี ‎เจ้าถูกตามใจจนเสียคนจริงๆ
‎ใช่แล้ว ข้าน่ะเป็นคนมีตำหนิ
‎ดังนั้นอย่าให้ข้าแต่งงานกับใครเลย
‎ให้ข้าอยู่กับท่านตลอดไปนะ
‎นายท่าน
‎(เรื่องราวของโฮดัม)
‎นิยายที่เขียนด้วยอักษรฮันกึลนี้ ‎โด่งดังทางตะวันตกเฉียงเหนือ
‎พวกเจ้าเคยได้ยินไหม ‎มันชื่อว่า "เรื่องราวของโฮดัม"
‎ใต้เท้า ช่วยบอกเราหน่อยได้ไหมว่า ‎มันเป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร
‎ที่ปรึกษากู เจ้าไม่รู้จักมันหรือ
‎ไม่ขอรับ ไม่เคยได้ยินชื่อเลย
‎ถ้าอย่างนั้น ความนิยมของมัน ‎คงยังมาไม่ถึงเมืองหลวง
‎นี่คือสาเหตุที่ข้าเรียก ‎พวกเจ้าทุกคนมาในวันนี้
‎เราต้องทำลายหนังสือนี้ทุกเล่ม
‎ในโชซอนจะต้องไม่เหลือสำเนา ‎ของหนังสือเล่มนี้แม้แต่เล่มเดียว
‎(เรื่องราวของโฮดัม)
‎ข้าต้องให้แฮรยองแต่งงานโดยเร็วแล้ว
‎นำสารฉบับนี้ไปส่งให้ตระกูลนั้น
‎ขอรับ นายท่าน
‎ซ่อมเสร็จแล้ว เดินแล้ว
‎ให้ตายสิ ฝีมือท่านสุดยอดไปเลย
‎ข้าซ่อมคนไม่ได้ ‎แต่ของแบบนี้ข้าซ่อมเก่งนักล่ะ
‎จริงด้วยเจ้าค่ะ
‎ให้ตายสิ นี่ ระวังล่ะ
‎- ขอบคุณเจ้าค่ะ ‎- ไม่เป็นไร
‎- กลับบ้านดีๆ ล่ะ ‎- ขอบคุณเจ้าค่ะ
‎เกวียนสินค้ากำลังมา หลีกทางด้วย
‎เกวียนสินค้า
‎นี่
‎เจ้า
‎เกิดอะไรขึ้น
‎หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‎วิ่งเร็วนักนะ เจ้าตัวแสบ
‎ปล่อยนะ
‎นี่ ถ้าไม่อยากถูกจับ ‎เจ้าก็ต้องทำให้มันดีๆ สิ
‎เจ้าไม่รู้พื้นฐานการวิ่งราวด้วยซ้ำ
‎ทำไมถึงขโมยของใหญ่และหนักขนาดนี้
‎อะไรกัน ให้ตายสิ
‎เห็นไหม โจรวิ่งราวที่ไหน ‎วิ่งเข้าหาทางตันกัน
‎บ้านเจ้าอยู่ไหน พ่อเจ้าอยู่ที่ไหน
‎นำทางไป
‎ถ้าไม่ตอบ ข้าจะพาไปสำนักมือปราบนะ
‎ข้าไม่มีหรอก
‎อะไรเนี่ย เงินล่ะ
‎ข้าบอกให้เอาเงินมา เจ้าก็ต้องหามา
‎ต้องการอะไร
‎เดี๋ยวก่อน
‎ท่านคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
‎เขายังเด็กนะ
‎บ้าไปแล้วหรือไง ‎อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน
‎สั่งให้เด็กขโมยของไม่พอ ‎ยังจะตีเขาอีก
‎กล้าเรียกตัวเองว่าผู้ชายอีกหรือ
‎ว่าไงนะ
‎อยากดูเองไหมล่ะ ‎ว่าพวกข้าเป็นผู้ชายหรือเปล่า
‎การใช้ความรุนแรง ‎ข่มขู่ผู้หญิงและเด็ก
‎เป็นการกระทำที่ต่ำทราม
‎ว่าไงนะ
‎เด็กคนนี้จะไปกับข้า
‎- กล้าดี... ‎- อย่าเอามือโสโครกมาถูกตัวข้า
‎- เป็นบ้าไปแล้วหรือ ‎- เจ้าจะถูกตัดหัว
‎สามัญชนที่กล้าทุบตีชนชั้นขุนนาง
‎จะต้องถูกตัดหัว รู้หรือเปล่า
‎- บ้าเอ๊ย ‎- โวยวายอะไรกัน
‎หัวหน้า นังนี่บุกเข้ามาแล้ว...
‎เจ้าโง่ ข้าบอกแล้วให้เลิกปากเสีย
‎เจ้าจะเที่ยวเรียกใครๆ ‎ว่านังนี่ไม่ได้ เจ้าบ้าเอ๊ย
‎ว่าแต่เจ้าเป็นใครกัน
‎ทำไมถึงมาก่อความวุ่นวายในลานบ้านข้า
‎ข้าไม่รู้ว่าพวกท่าน ‎เป็นอะไรกับเด็กคนนี้
‎- แต่ข้าจะพาเขาไปกับข้า ‎- พาไปทำไม
‎ถ้าเขามีพ่อแม่ ข้าจะพาเขากลับไปหา
‎ถ้าไม่มี ข้าจะหาคนรับเลี้ยงเขา
‎โธ่เอ๋ย หาอะไรนะ
‎พูดเป็นเล่นไปได้
‎เจ้าเด็กคนนี้
‎เป็นทาสของข้า
‎พ่อมันเอาตัวมาขายใช้หนี้พนัน
‎พูดอีกอย่างก็คือ ‎ต่อให้ข้าต้มมันจนตาย
‎หรือซ้อมแล้วเอาให้หมาป่ากิน ‎ใครก็ว่าข้าไม่ได้
‎ข้าจะทำอะไรก็ได้ ‎เพราะข้าเป็นนายของมัน
‎ต่อให้เขาเป็นทาสของท่าน
‎ท่านก็ไม่ควรปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้
‎ถ้าอย่างนั้น ‎ก็ไปร้องเรียนกับพระราชาเลย
‎พานางออกไปดีๆ
‎นางชักจะกวนประสาทข้าแล้ว
‎ขอรับ หัวหน้า
‎เจ้าว่าอย่างไร
‎บอกมาว่าเป็นอย่างไร
‎องค์ชาย
‎แม้แต่อันธพาลที่โหดเหี้ยมที่สุด ‎เมื่ออ่านก็ต้องหลั่งน้ำตา
‎เป็นผลงานชิ้นเอกโดยแท้
‎มันช่างบีบคั้นหัวใจนัก
‎- ช่างบีบคั้นนักเพคะ ‎- ช่างบีบคั้นนักเพคะ
‎"บีบคั้นหัวใจ" หรือ
‎ความงามอันล้ำเลิศของมัน ‎ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้
‎คุณชายคิม...
‎โธ่ น่าสงสารเหลือเกิน
‎โกหก
‎คราวก่อนเจ้าก็บอกว่า ‎เป็นผลงานชิ้นเอกที่บีบคั้นหัวใจ
‎เจ้าพูดแบบเดียวกันแล้วร้องไห้
‎ทำไมเจ้าถึงมีปฏิกิริยา ‎เหมือนเดิมทุกครั้งเลย
‎เรื่องนั้น
‎กระหม่อมร้องไห้ก็เพราะน้ำตาไหล
‎หากพระองค์ถามว่าทำไมน้ำตาจึงไหล
‎แล้วจะให้กระหม่อมทำเช่นไร ‎ให้น้ำมูกไหลแทนหรือ
‎ข้าอยากรู้ความเห็นจากใจจริงของเจ้า ‎ว่าข้าเขียนเป็นอย่างไร
‎ต้องให้กระหม่อมทูลอีกกี่หน
‎พวกเสมียนคัดลอกนิยายของพระองค์ไป ‎น้ำตาก็ไหลพรากๆ
‎ร้องไห้จนตาบวมไปตามๆ กันพ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่เพียงเท่านั้น
‎คนต่อแถวรอตั้งแต่เมื่อคืน
‎เพื่ออ่านนิยายเล่มใหม่ของแมฮวา ‎ทันทีที่วางแผง
‎พวกเขาถึงกับตั้งกระโจมรอด้วยซ้ำ
‎ก็นั่นแหละ
‎เพราะอย่างนั้นข้าถึงไม่ชอบใจ
‎ข้าทำได้แค่ฟังจากที่เจ้าเล่า
‎ไม่ได้เห็นด้วยตัวเอง
‎ข้าอยากจะรู้
‎ข้าอยากเห็นกับตา ‎ว่าผู้คนชื่นชอบเรื่องที่ข้าแต่ง
‎ว่างานของข้าทำให้คนหัวเราะ ‎และร้องไห้จริงหรือเปล่า
‎ข้าอยากออกจากวัง
‎ไปดูด้วยตาตนเอง
‎เพียงสักครั้งก็ยังดี
‎ซัมโบ
‎องค์ชาย
‎ได้โปรดเถิด ปัดโธ่เอ๋ย
‎องค์ชาย
‎ทรงตรองดูอีกทีเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎ฝ่าบาท
‎มีพระราชโองการชัดเจนว่าห้ามองค์ชาย
‎ออกจากนกซอดังเป็นอันขาด
‎แล้วอย่างไร พระองค์จะออกจากวัง
‎แถมยังต้องออกไปวันนี้ ‎วันที่ท้องถนนจะพลุกพล่าน
‎ด้วยผู้คนที่ตื่นเต้นกับการวางแผง ‎นิยายเล่มใหม่ของแมฮวา
‎หากพระวรกายมีบาดแผลแม้เพียงน้อย
‎ใครกันที่จะถูกลงโทษ
‎ใครบอกว่าข้าสำคัญขนาดนั้น
‎เสด็จพ่อที่กักข้าไว้ที่นี่น่ะหรือ
‎ถ้าพูดกันตามจริงแล้ว ‎ฝ่าบาทไม่ได้ตรัสเช่นนั้น แต่...
‎เปล่าพ่ะย่ะค่ะ
‎แต่หากมีใครรู้ว่า ‎พระองค์ก้าวออกจากวัง...
‎ข้าไม่ได้ออกจากวังมาสองปีแล้ว
‎ข้าว่าข้าอดทนมาพอแล้ว
‎ไม่จริงหรือ
‎ไม่ต้องกังวลไป
‎ไม่มีใครรู้อยู่แล้ว ‎ว่าข้าหน้าตาเป็นอย่างไร
‎ถ้าเจ้าเงียบไว้ก็ไม่มีใครรู้หรอก
‎องค์ชาย
‎องค์ชาย ทางนั้นพ่ะย่ะค่ะ
‎- อะไรอีกล่ะ ‎- นั่น ทางนั้น
‎เสด็จพี่
‎อย่าพ่ะย่ะค่ะ
‎แบบนั้นจะน่าสงสัยยิ่งกว่า ‎แค่คำนับก็พอพ่ะย่ะค่ะ
‎กลับมาภายในยามซุลล่ะ
‎(ยามซุล: หนึ่งถึงสามทุ่ม)
‎เจ้าทั้งสองคน
‎เสด็จพี่เพิ่งอนุญาต ‎ให้ข้าออกไปข้างนอก
‎- ใช่ไหม ‎- พ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาททรงคิดอะไรอยู่
‎ไปกันเถอะ
‎วันนี้เจ้าจะเป็นองครักษ์ของข้า
‎"องครักษ์" หรือ
‎องค์ชาย
‎ของที่ชายทุกคนมี กระหม่อมยังไม่มี ‎แล้วจะปกป้องพระองค์ได้อย่างไร
‎พระองค์ล้อเลียนกระหม่อมหรือ
‎ไปกัน
‎เยี่ยม มาแล้วจ้ะ
‎"มนตร์รักใต้แสงจันทร์" โดยแมฮวา
‎เล่มสาม เล่มสุดท้ายในชุด
‎เปิดให้เช่าตั้งแต่เก้าโมงเช้า
‎ยอดนักเขียนนิยายแห่งฮันยาง แมฮวา
‎"มนตร์รักใต้แสงจันทร์" โดยแมฮวา ‎เล่มสาม วางแผงแล้ว
‎เร็วเข้า ทุกคน
‎ช้าหมดอดอ่านนะ
‎- นิยายใหม่ของแมฮวา ‎- ขอโทษนะ
‎- อะไรของเจ้า ‎- ทำอะไรน่ะ
‎- ไปต่อแถวไป ‎- อย่าดันสิ
‎"มนตร์รักใต้แสงจันทร์" โดยแมฮวา ‎เปิดให้เช่าตอนเก้าโมง นิยายใหม่...
‎พ่อค้าคิม ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‎ท่านเป็นใคร
‎ข้าไม่รู้หรอกนะว่าท่านเป็นใคร
‎แต่ถ้าอยากเช่าหนังสือล่ะก็ ‎เชิญไปต่อแถวตรงโน้น
‎โธ่ พ่อค้าคิม
‎พ่อค้าคิม อย่าทำแบบนี้สิ
‎ปัดฝุ่นทางโน้นให้หมด
‎ไม่เอาน่า ถ้าเจ้ามีงาน...
‎หนังสือตรงนี้เรียงไม่เป็นระเบียบเลย
‎ช่วยหางานให้ข้าหน่อยได้ไหม
‎งานหรือ ท่านพูดว่างานหรือ
‎คุณหนูรู้หรือเปล่า ‎ว่าข้าต้องเจออะไรบ้าง
‎หลังจากข้าแนะนำท่าน
‎ให้ภรรยาผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายในกรมอากร
‎นางสรรหาคำมาด่าข้าสารพัด
‎ที่แนะนำคนอ่านหนังสือบ้าๆ อย่างท่าน
‎ทำเอาข้าเกือบฉี่ราด ‎ทั้งที่แก่ปูนนี้แล้ว
‎ตายจริง ข้าไม่รู้เลยว่า ‎มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
‎เอาเป็นว่าถ้าข้าแนะนำท่าน ‎ให้ไปอ่านหนังสือให้ใครอีกล่ะก็
‎ข้าว่าข้าคงไม่ได้แก่ตายหรอก
‎หากคุณหนูไม่ยอมอ่าน ‎นิยายดีๆ อย่างเล่มนี้
‎เราก็อย่ามาร่วมงานกันอีกเลย
‎จบกัน
‎ข้าบอกแล้วไงให้ระวัง
‎เดี๋ยวสิ พ่อค้าคิม
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์)
‎ทางนั้นพ่ะย่ะค่ะ
‎คนทั้งหมดนั่น ‎มาอ่านนิยายของข้าจริงๆ หรือ
‎ชื่อเสียงของแมฮวา ‎ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วยพ่ะย่ะค่ะ
‎คนจะเข้าๆ ออกๆ ที่นี่ ‎ไปอีกอย่างน้อยครึ่งเดือนเลยล่ะ
‎กระหม่อมจะไปจัดการบัญชีของพระองค์
‎รอที่นี่นะพ่ะย่ะค่ะ
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์)
‎นิยายเล่มใหม่ของแมฮวาสุดยอดไปเลย
‎จะต้องกลายเป็นหนังสือ ‎ที่มีคนเช่าเยอะที่สุดแน่
‎แมฮวา ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเก่งมาก
‎แมฮวา โปรดเร่งมือแต่ง ‎นิยายเล่มใหม่ออกมาให้เร็วที่สุดนะ
‎ข้าว่าจะเก็บเงินซื้อสักสิบเล่ม
‎แมฮวาเป็นนักเขียน ‎ที่มีสำนวนลื่นไหลกว่าซูตงโพมาก
‎ข้าจะรักท่านไปชั่วชีวิต ‎ขอให้พบแต่สิ่งดีๆ นะ แมฮวา
‎(แมฮวา)
‎หนังสือนี่น่าเบื่อเกินไปน่ะ
‎ข้าเกือบหลับทั้งยืน
‎ทำไมเจ้าถึง...
‎ทำไมถึงไม่ชอบนิยายของแมฮวาล่ะ
‎ข้าต้องชอบด้วยหรือ
‎ข้าอยากรู้เหตุผล ‎แต่ละประโยคเขียนได้สละสลวย
‎เรื่องราวมีหักมุมหลายจุด
‎ตัวละครก็มีชีวิตชีวา
‎ทำไมเจ้าถึงไม่ชอบนิยาย ‎ที่เขียนด้วยความทุ่มเทขนาดนี้ล่ะ
‎มันขาดอะไรไปหรือ
‎สิ่งที่ขาดไป ‎คือมารยาทในการพูดของท่าน
‎ชายหญิงแตกต่างกันก็จริง
‎แต่ปราชญ์คนไหนสั่งสอนให้ท่าน ‎พูดจากับสตรีสูงศักดิ์
‎ที่เพิ่งพบเป็นครั้งแรก ‎ตามสบายเช่นนี้
‎เป็นเพราะ
‎ข้าไม่ชินกับพูดการลงหางเสียงน่ะ
‎- ขอรับ ‎- ดี
‎แล้วท่านควรเรียก ‎ผู้หญิงเช่นข้าว่าอย่างไร
‎แม่นางหรือ
‎ถูกต้อง
‎ทีนี้ก็ถามข้าใหม่อีกครั้ง ‎อย่างมีมารยาทได้แล้ว
‎แม่นาง
‎ทำไมถึงไม่ชอบนิยายของแมฮวาหรือ...
‎ขอรับ
‎ดีมาก
‎ทำไมข้าถึงไม่ชอบนิยายของแมฮวาหรือ
‎มีหลายเหตุผลมาก ‎ข้าเลยเลือกข้อใดข้อหนึ่งไม่ได้
‎- นิยายเรื่องนี้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ‎- "ไม่มีอะไรดี" หรือ
‎ระหว่างที่อ่านหนังสือเล่มนี้
‎หัวใจข้าร่ำไห้ถึงสามครั้ง
‎ครั้งแรกเพราะข้าเสียดายกระดาษมีราคา ‎ที่ถูกนำมาทำเป็นหนังสือเช่นนี้
‎ครั้งที่สอง เป็นเพราะ ‎ข้าสงสารอักษรฮันกึล
‎ที่ถูกนำมาแต่งนิยายเรื่องนี้
‎และครั้งสุดท้าย
‎ข้ากลัวว่าความหลงละเมอ ‎ของแมฮวา นักเขียนผู้นี้
‎อาจแพร่ไปทั่วเมืองหลวง ‎เหมือนโรคระบาด
‎ข้าไม่อยากเชื่อว่าผู้เขียน ‎จะเผยแพร่นิยายเช่นนี้เพียงเพื่อเงิน
‎ท่านไม่คิดว่าคนคนนี้ไร้ยางอายหรือ
‎หากยังมีความละอายอยู่บ้าง ‎ก็ควรเลิกแต่งหนังสือ
‎ความเห็นของข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ
‎ขอตัวก่อน
‎เดี๋ยวสิ เดี๋ยว
‎วันนี้แมฮวาก็ไม่มาเหมือนเคยสินะ
‎ข้าก็บอกหลายครั้งแล้ว ‎ว่าเจ้าพบผู้เขียนไม่ได้
‎เอาเงินมาได้แล้ว
‎มีคนบางคนที่อยากพบแมฮวาใจจะขาด
‎นี่เป็นโอกาสที่จะได้เงินก้อนโตนะ
‎ให้ตายสิ อะไรของเจ้า
‎ข้าบอกแล้วไงว่าไม่มีทาง
‎(หนังสือให้เช่า ‎"มนตร์รักใต้แสงจันทร์")
‎พวกเจ้าเป็นใครกัน
‎แมฮวาอยู่ที่ไหน
‎ข้าจะรู้ได้อย่างไร
‎แมฮวาเป็นใคร ข้ายังไม่รู้เลย
‎เลิกโกหกได้แล้ว
‎พวกเรารู้แล้วว่าเจ้าทำงานให้แมฮวา
‎บอกมา
‎อย่าให้เสียเวลากันทั้งสองฝ่ายเลยนะ
‎เจ้าคิดว่าขู่แล้วข้าจะยอมบอกหรือ
‎กล้าดีอย่างไร
‎ท่านนี่นอกจากจะไร้มารยาทแล้ว ‎ยังไร้คุณธรรมด้วย
‎ท่านควรหัดทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ‎ให้มากกว่านี้นะ
‎มีสุภาษิตที่กล่าวว่า ‎"คนเรามองเห็นแต่สิ่งที่รู้จัก"
‎หมูมองเห็นโลกจากมุมมองของหมู
‎สาเหตุที่เจ้าไม่ชอบอ่าน ‎นิยายของแมฮวา
‎เป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักความงามเลย
‎อีกสุภาษิตกล่าวว่า ‎"ความสมบูรณ์แบบพบได้ในประโยค"
‎ความงามที่แท้จริง ‎ไม่ใช่สิ่งที่มองเห็นได้
‎ความงามเป็นสิ่งที่ควรปรากฏออกมา ‎อย่างเป็นธรรมชาติ
‎จะไปบังคับให้มันออกมา ‎โดยใช้ลูกเล่นต่างๆ ไม่ได้
‎"บังคับโดยใช้ลูกเล่น" หรือ
‎เข้าใจแล้ว
‎นกกระจอกไม่มีวันเข้าใจ ‎มุมมองของห่านป่า ดังนั้น...
‎และห่านป่าก็ไม่มีวันเข้าใจ ‎มุมมองของหงส์เช่นเดียวกัน
‎ดังนั้นข้าจะใจกว้างอภัยให้ท่าน
‎"อภัย" หรือ อภัยให้ใคร
‎เจ้าน่ะหรืออภัยให้ข้า
‎ท่านกำลังเสียมารยาท ‎ด้วยการทำให้ข้าเสียเวลา
‎ข้าก็เสียเวลาอันมีค่ามาฟัง ‎เจ้าพูดอะไรไม่เข้าท่าเหมือนกัน
‎ท่านมาร้านเช่าหนังสือ
‎ตอนกลางวันแสกๆ ทั้งที่บัณฑิต ‎อย่างท่านควรศึกษาเล่าเรียน
‎ดูเหมือนท่านจะมีเวลาเหลือเฟือนะ
‎นั่นพิสูจน์ว่านิยายของแมฮวา
‎คุ้มค่ากับเวลาของข้า
‎ท่านควรจะเอาเวลานั้น
‎ไปอ่านตำราอีกสักเล่ม ‎และสั่งสมความรู้เพิ่มเติมนะ
‎เห็นท่านสนใจ ‎ในนิยายรักๆ ใคร่ๆ ไร้สาระนัก
‎ข้าล่ะเป็นห่วงการศึกษาของบัณฑิต
‎- ในบ้านเมืองนี้เหลือเกิน ‎- เจ้า...
‎อีกอย่าง
‎หากท่านยังไม่เลิกทำตัวมีพิรุธ
‎- ข้าคงจำต้องสงสัยท่าน ‎- สงสัยข้าหรือ
‎ข้าเริ่มจะสงสัยแล้วว่า ‎แท้จริงแล้วท่านคือแมฮวาใช่หรือไม่
‎ช่วยหลีกทางด้วย
‎ข้าไม่ใช่แมฮวานะ
‎ข้า...
‎หนีเร็ว
‎เร็วเข้า วิ่ง
‎เร็วเข้า พวกเราต้องหนีแล้ว
‎หนีเร็ว
‎- ซัมโบ มีอะไร ‎- นั่นแมฮวา
‎- หยุดนะ ‎- องค์ชาย
‎- เร็วเข้า วิ่ง ‎- จับพวกมัน
‎- เย็นสดชื่นดีจัง ‎- "เย็น" หรือเจ้าคะ
‎นี่ น้ำอุ่นนะเจ้าคะ
‎วันนี้ข้าได้สั่งสอน ‎ชายไร้เดียงสาไปด้วยล่ะ
‎อะไรนะ
‎ตายแล้ว ดูสิ
‎แสบจัง
‎- ให้ตายสิ ‎- อภัยให้ไม่ได้
‎อย่างไรก็อภัยให้ไม่ได้
‎พ่ะย่ะค่ะ อภัยให้ไม่ได้จริงๆ
‎พวกเราทำธุรกิจกับพ่อค้าคิม ‎เจ้าของร้านหนังสือนั่นมานาน
‎- แต่เขากลับหักหลังเรา... ‎- ไม่ใช่เขา
‎ผู้หญิงคนนั้นต่างหาก
‎นกกระจอกน่ะ
‎อ๋อ
‎มาเรียกนิยายของข้าว่า ‎นิยายรักไร้สาระได้อย่างไร
‎แถมมาบอกว่าข้าต้องสั่งสมความรู้
‎องค์ชาย
‎ทำไมพระองค์ถึงติดใจ ‎กับคำพูดของผู้หญิงคนเดียว
‎ในเมื่อคนตั้งมากมาย ‎รักนิยายของพระองค์อยู่แล้ว
‎นางคงกินอะไรผิดสำแดง
‎เลยเสียสติไปพ่ะย่ะค่ะ
‎อย่าได้ทรงเป็นกังวลไปเลย
‎จริงเพคะ ส่งมือสังหารไปฆ่านางเลย
‎หม่อมฉันจะสืบประวัตินางเอง
‎ไม่ต้อง ข้าจะจัดการนางด้วยตัวเอง
‎โธ่ องค์ชาย ได้โปรดเถิด
‎วันนี้ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยหรือ
‎พระองค์เกือบพระชานุหัก ‎ระหว่างพยายามหนี
‎จากพวกนักเลงนะพ่ะย่ะค่ะ
‎แต่ข้าไม่เป็นไรแล้ว...
‎แต่กระหม่อมเป็นพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย
‎กระหม่อมทูลกี่ครั้งแล้วว่า
‎หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์บาดเจ็บ ‎กระหม่อมหัวหลุดจากบ่าแน่
‎หากพระองค์อยากให้กระหม่อมตาย ‎ก็ฆ่ากระหม่อมด้วยตนเองเถิด
‎เชิญพ่ะย่ะค่ะ ฆ่ากระหม่อมเลย
‎(สำนักกฤษฎีกา: ‎ที่ทำงานของเหล่าอาลักษณ์)
‎ให้ตายสิ
‎- สำนักราชเลขาธิการ ‎- ขอรับ
‎- สำนักที่ปรึกษาพิเศษ ‎- ขอรับ
‎- กรมขุนนาง ไป ‎- ไปกันเถอะ
‎อะไรกัน คาบเรียนกับฝ่าบาทจบแล้วหรือ
‎พวกเจ้าโชคดีนะ
‎เมื่อวานตอนข้าเข้าไป ‎ฝ่าบาทตรัสอยู่สองชั่วโมง
‎พวกเราถูกไล่ออกมาขอรับ
‎เจ้าว่าอย่างไรนะ
‎ใครบังอาจไล่อาลักษณ์
‎คิดว่าใครล่ะ
‎ที่สามารถไล่พวกเราออกมา ‎ให้ตัวเองได้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว
‎ท่านไม่ได้ข่าวหรือ
‎ฝ่าบาททรงมีรับสั่งว่า ‎อย่าให้ใครเข้าไป กลับไปเถิด
‎อาลักษณ์ไม่ใช่แค่ใครที่ไหน
‎ช่วยกราบทูลว่าข้ามาเข้าเฝ้า ‎ข้าจะได้เข้าไป
‎ต้องรอให้ฝ่าบาทตำหนิก่อนหรือ ‎ท่านถึงจะยอมกลับไป
‎ช่วยกราบทูลด้วย
‎เจ้าอยากให้ข้าตั้ง ‎สำนักหนังสือต้องห้ามหรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‎เจ้าไปถามองค์รัชทายาทที่ตอนนี้ ‎เป็นผู้สำเร็จราชการแทนไม่ได้หรือ
‎ทำไมถึงเอาเรื่องนี้มารบกวนข้า
‎(เรื่องราวของโฮดัม)
‎เราพบหนังสือเล่มนั้นที่ร้านหนังสือ ‎ในจังหวัดพยองอัน
‎หมายความว่า
‎หนังสือเล่มนี้ ‎คนอ่านกันทั้งแผ่นดินเลยหรือ
‎กระหม่อมอับจนคำพูดจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ
‎ใครบังอาจทำเรื่องเช่นนี้ ‎ในบ้านเมืองที่ข้าเป็นผู้ปกครอง
‎ฝ่าบาท ‎มีอาลักษณ์มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าไม่ได้บอกหรือว่าอย่าให้ใครเข้ามา
‎บอกให้กลับไปเดี๋ยวนี้
‎ฝ่าบาท กฎหมายโชซอนระบุว่า
‎ห้ามมิให้ผู้ใดเข้าเฝ้าเพียงลำพัง
‎โดยไม่มีอาลักษณ์อยู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมเพียงแต่พยายามทำตามกฎ ‎และทำหน้าที่ของตนเอง
‎ได้โปรดให้กระหม่อมเข้าไปเถิด
‎กล้าดีอย่างไร
‎นี่เจ้าคิดจะสั่งสอนกษัตริย์ ‎เรื่องกฎหมายหรือ
‎ฝ่าบาท
‎อาลักษณ์มิน
‎ท่านรองอัครมหาเสนาบดีเองหรือ
‎ฝ่าบาทกำลังไม่พอพระทัย
‎เจ้ากลับไปเถิด
‎อาลักษณ์ไม่ใช่คนที่จะถูกไล่ได้
‎การทำตามหลักการเป็นเรื่องดี ‎แต่ข้ารับใช้ที่ภักดี
‎ควรรู้จักคำนึงถึงอารมณ์ ‎และพระทัยของฝ่าบาทด้วย
‎ข้ารับใช้ที่ภักดี
‎ไม่ควรลังเล
‎ที่จะให้คนบันทึกทุกเรื่อง ‎ที่เขากราบทูลต่อกษัตริย์
‎ถ้าอย่างนั้นก็เขียนไปตามนี้
‎"รองอัครมหาเสนาบดีมินอิกพยอง ‎ละเมิดกฎหมายของโชซอน
‎และห้ามมิให้อาลักษณ์เข้าเฝ้า"
‎เจ้าควรเขียนเช่นนั้น
‎ข้าไม่ได้มาที่นี่ในฐานะข้าราชสำนัก
‎ข้ามาในฐานะผู้เป็นสหาย ‎ของฝ่าบาทมานาน 20 ปี
‎เราไม่ได้คุยเรื่องกิจการบ้านเมือง
‎เลิกหัวแข็งแล้วกลับไปได้แล้ว
‎อูวอน
‎พ่อค้าคิมอยู่ไหน
‎ตรงนี้
‎ข้าอยู่นี่ขอรับ
‎ข้าเกลียดคนไม่รักษาคำพูดเป็นที่สุด
‎ทำไมเจ้าต้องทำให้ข้าหัวเสียด้วย
‎เอ๊ะ ข้ารับปากอะไรไว้หรือขอรับ
‎เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า ‎หากข้าจัดงานอ่านหนังสือ
‎โดยมีแมฮวาไปร่วมด้วย ‎ข้าจะซื้อบ้านหลังใหญ่ในฮันยางได้
‎อย่างน้อยก็สองหลัง
‎เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าข้าจะได้เงิน
‎เท่าค่าแรงรายปีของขุนนาง ‎หากข้าขายหนังสือ
‎ที่มีลายมือชื่อของแมฮวา
‎ข้าเพียงแต่บอกถึงความเป็นไปได้
‎แต่ข้าไม่เคยรับปากว่า ‎จะพาเขามาหาท่านนะขอรับ
‎รู้ไหมว่าข้าใช้เงินไปแค่ไหน ‎เพราะคำสัญญาของเจ้า
‎ข้าโกรธจนอยากตัดมือตัดเท้าเจ้าทิ้ง
‎ให้โอกาสข้าอีกครั้งเถิดขอรับ
‎ข้าจะพยายามโน้มน้าว ‎ให้เขามาที่นี่อีกครั้ง
‎หลังจากโดนพวกนักเลงนั่นไล่ตาม ‎เขาไม่กลับมาหรอก
‎- นี่ ‎- ขอรับ
‎- ไปเอาขวานมา ‎- ขอรับ
‎อย่าขอรับ โปรดเมตตาข้าด้วย
‎ข้ามีลูกเมียต้องเลี้ยงดูนะขอรับ
‎อยากให้ข้าตัดมือตัดเท้า ‎พวกนั้นด้วยหรือ
‎ไม่ขอรับ ข้าไม่ได้จะพูดเช่นนั้น
‎นายท่านขอรับ นายท่าน
‎ข้ามีความคิดดีๆ แล้วขอรับ
‎อะไร
‎ลองคิดดูนะขอรับ
‎แมฮวาไม่เคย...
‎ไม่เคยเปิดเผยหน้าตาเลย
‎แล้วอย่างไร
‎คุณหนูแฮรยอง
‎- คุณหนูแฮรยอง รอก่อน ‎- พ่อค้าคิมเหรอ
‎ใครกันจ้างให้คนไปอ่านหนังสือ ‎ตอนกลางวันแสกๆ
‎แล้วทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นข้า
‎ท่านเป็นคนขอให้ข้าหางานให้นะ
‎ท่านจะได้ค่าแรงอย่างงาม
‎มาเร็ว
‎พ่อค้าคิม ที่นี่...
‎ท่านอยากให้ข้าแสร้งทำเป็นแมฮวาหรือ
‎คิมเล่าทุกอย่างให้ข้าฟังแล้ว
‎ท่านเป็นคนอ่านหนังสือ ‎ที่ดังที่สุดในฮันยาง
‎ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‎ท่านแค่ต้องอ่านหนังสือ ‎เป็นเวลาหนึ่งคืน
‎และแสร้งทำเป็นแมฮวา
‎ขอปฏิเสธ ท่านไปถามคนอื่นดีกว่า
‎ข้ารู้ว่าท่านคิดอะไรอยู่
‎ท่านเป็นหญิงมีชาติตระกูล
‎คงอยากปฏิเสธสักสองรอบ ‎ก่อนรับข้อเสนอ
‎ข้าเตรียมเงินไว้ ‎ให้สมกับชื่อเสียงของท่าน
‎นี่คือมัดจำ
‎ท่านคิดว่าข้าต้องการเงินหรือ
‎ท่านยังโกรธ ‎เรื่องเมื่อวันก่อนอยู่อีกหรือ
‎ข้าก็ขอโทษไปแล้ว
‎ตอนนั้นข้าเสียมารยาทเพราะไม่รู้ ‎ว่าท่านมาจากตระกูลสูงศักดิ์
‎ถ้าไม่ใช่คนมีชาติตระกูล ‎ก็ข่มเหงได้หรือ
‎ท่านรู้หน้าที่พื้นฐาน ‎ของมนุษย์หรือเปล่าเถอะ
‎โธ่ ต้องรู้อยู่แล้ว
‎คุณหนูแฮรยอง อย่าทำแบบนี้เลย
‎ใช้สมองอันชาญฉลาดของท่าน ‎คำนวณผลกำไรสิ
‎คิดดูสิว่าท่านจะได้เงินแค่ไหน
‎หากท่านคิดเงินคนละห้ายาง
‎ท่านหาข้อเสนอที่ดีกว่านี้ ‎ที่ไหนไม่ได้แล้วนะ
‎ข้าขอให้เจ้าหางานให้
‎ไม่ใช่หาคนช่วยข้าหลอกลวงชาวบ้าน
‎- "หลอกลวง" หรือ ‎- ต่อให้ได้เงินเป็นล้านข้าก็ไม่เอา
‎เลิกกวนข้าได้แล้ว
‎ข้าไม่โง่พอจะนั่งอ่าน ‎นิยายรักไร้สาระให้คนฟังหรอกนะ
‎และไม่ต่ำพอจะร่วมมือ ‎กับคนอย่างเขาด้วย
‎- แต่คุณหนู ‎- ช้าก่อน
‎ได้
‎ข้าจะแสดงให้เห็นว่า ‎มนุษยธรรมเป็นอย่างไร
‎นี่คือใบรับรอง
‎ที่บอกว่าเด็กนั่นเป็นทาสของข้า
‎หากท่านช่วยข้าเพียงคืนเดียว
‎ข้าสัญญาว่าจะทำลายมันทิ้ง
‎คุณหนู รู้หรือเปล่าว่าวันนี้ ‎ท่านได้ช่วยคนไว้กี่คน
‎ข้า เมียข้า ลูกๆ เจ็ดคน ‎และเด็กคนนี้...
‎ให้ตายเถอะ นี่ มาสิ
‎รีบมาก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ
‎พ่อค้าคิม
‎ช่วยดูแลเด็กคนนี้สักสองวันได้ไหม
‎- ข้าจะหาที่อยู่ให้เขา ‎- ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ
‎ข้าจะหาเนื้อให้เขากิน
‎และจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ด้วย
‎อย่าเที่ยวก่อเรื่องล่ะ
‎อยู่กับท่านลุงที่บ้าน เข้าใจไหม
‎ขอบคุณขอรับ
‎สำนักหนังสือต้องห้ามหรือ
‎นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน
‎ข้าจะรู้ได้อย่างไร ‎ว่าพวกขุนนางระดับสูงคิดอะไรอยู่
‎พวกตาเฒ่าที่สำนักที่ปรึกษาพิเศษ
‎น่าจะจัดการธุระของตัวเองไปสิ
‎ทำไมต้องตามตัวทุกคน
‎แล้วลากพวกเราเข้าไปเกี่ยวด้วย
‎นี่คงเป็นเรื่องด่วนเอาการ
‎ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
‎มาดึงอาลักษณ์อย่างเรา ‎ไปเกี่ยวข้องได้อย่างไร
‎ใช่แล้ว มือข้างนี้ไม่ใช่มือธรรมดานะ
‎นี่คือมือที่บันทึกประวัติศาสตร์
‎พวกเจ้า
‎รีบมาได้แล้ว
‎ขอรับ จะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ
‎กำลังไปน่า
‎ข้าคงทำให้ทุกคนประหลาดใจสินะ
‎เห็นองค์รัชทายาทแล้วยังไม่ลุกกันอีก
‎องค์รัชทายาท
‎เหตุใดจึงเสด็จมายัง ‎สถานที่ไร้ความสำคัญแห่งนี้
‎"สถานที่ไร้ความสำคัญ" หรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎ทว่าสถานที่ไร้ความสำคัญแห่งนี้
‎เป็นที่ที่พวกท่าน ‎บริหารจัดการกิจการบ้านเมือง
‎พระองค์ตรัสเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎พวกเราเพียงแต่ ‎พยายามช่วยทุกทางที่...
‎เงียบเสีย
‎คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าท่าน ‎รู้เห็นเป็นใจกับรองอัครมหาเสนาบดี
‎ถูกของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
‎พวกเรามีหน้าที่ดูแลชาติบ้านเมือง
‎และเราทุกคนต่างภักดีต่อองค์กษัตริย์
‎คงจะพูดได้ว่าเราทุกคน ‎มีส่วนในเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ
‎นั่นคือสาเหตุที่ท่านตัดสินใจ
‎ก่อตั้งสำนักหนังสือต้องห้าม ‎ลับหลังข้าหรือ
‎นั่นคือความภักดีที่ท่านพูดถึงหรือ
‎ท่านอายุมากแล้ว เลยอาจเลอะเลือนไป
‎ข้าเป็นรากฐานของแผ่นดินนี้ ‎และเป็นองค์รัชทายาท
‎ท่านอาจมีอำนาจเหนือบรรดาขุนนาง
‎แต่ก็ยังมีหน้าที่ต้องภักดีต่อข้า
‎ฝ่าบาทมีรับสั่ง ‎ให้กระหม่อมทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ‎เมื่อสองสามวันก่อน
‎ทรงอนุญาตให้กระหม่อม ‎จัดการกับหนังสือต้องห้าม
‎กระหม่อมอาจแก่แล้ว
‎แต่ก็ยังไม่ลืมว่า ‎กระหม่อมรับใช้องค์กษัตริย์อยู่
‎องค์รัชทายาท
‎ท่านพยายามปิดบังอะไร
‎ถึงกับต้องให้ฝ่าบาท ‎เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
‎ฝ่าบาททรงกังวล ‎ว่านิยายที่แต่งโดยประชาชน
‎อาจทำลายธรรมเนียมของเรา
‎และทำให้การศึกษาของชาติมัวหมอง
‎กระหม่อมจึงรีบตัดสินใจ ‎เพราะคิดว่าเป็นเรื่องเร่งด่วน
‎แต่ไม่ได้คิดถึงขั้นที่ว่า ‎จะทำให้พระองค์ขุ่นเคือง
‎กระหม่อมต้องขออภัย ‎ในความสะเพร่าพ่ะย่ะค่ะ
‎ถวายบังคมลา องค์รัชทายาท
‎(มนตร์รัก ถูกสั่งห้าม)
‎(พิษรักของออนนยอน ถูกสั่งห้าม)
‎(เรื่องราวของโฮดัม ถูกสั่งห้าม)
‎(โรบินสัน ครูโซ ถูกสั่งห้าม)
‎(แวร์เธ่อร์ระทม ถูกสั่งห้าม)
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์ ถูกสั่งห้าม)
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์ สาม ‎ถูกสั่งห้าม)
‎(แมฮวา)
‎ให้ตายสิ
‎แบบนั้นใช้ไม่ได้นะ
‎ใส่จิตวิญญาณศิลปินเข้าไปหน่อยสิ
‎เขียนในแบบที่แตกต่าง
‎แต่ก็ดูมีระดับมากๆ ในเวลาเดียวกัน
‎ให้ตายสิ ทำไมท่านถึงจุกจิก ‎กับการลงชื่อในหนังสือนัก
‎แค่เขียนว่าแมฮวา ‎ด้วยตัวหนาก็ดีที่สุดแล้ว
‎ท่านอาจเป็นกุลสตรี ‎แต่ท่านไม่มีความรู้ด้านธุรกิจ
‎งานอ่านหนังสือ ‎ไม่ทำเงินให้เราขนาดนั้นหรอก
‎ส่วนสำคัญคือการขายหนังสือ ‎ลงลายมือชื่อในราคาแพงๆ
‎ลองใหม่
‎ลงชื่อให้เป็นตัวเขียน
‎เขียนให้ดูเหมือนตั้งใจมาก ‎แต่ก็เป็นธรรมชาติในเวลาเดียวกัน
‎ให้ตายสิ
‎"'ลุกขึ้น'
‎ชากยองเงยหน้า ‎เมื่อองค์รัชทายาทมีรับสั่ง
‎คนตรงหน้านางนั้น ‎ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
‎เป็นคุณชายคิมในฉลองพระองค์นั่นเอง"
‎- ตายแล้ว ‎- ยอดไปเลย
‎"ชากยองตื่นตกใจอย่างถึงที่สุด
‎'คุณชายคิม
‎คือองค์รัชทายาทหรือ'"
‎- องค์รัชทายาท ‎- ตายจริง
‎"คุณชายคิมกล่าวกับชากยอง
‎ที่กำลังยืนตกใจอยู่ว่า
‎'ขอต้อนรับสู่วังหลวงแห่งโชซอน
‎แม่หญิงของข้า'"
‎หลีกไป
‎ท่านชื่อว่าอะไร
‎จินฮยางเจ้าค่ะ
‎เมื่อคืนข้านอนไม่หลับเลย ‎เพราะตื่นเต้นที่จะได้พบท่าน
‎ข้ารักท่านเหลือเกิน
‎ทำไมถึงจำไม่ได้ว่าจะพูดอะไรนะ
‎นี่ขอรับ หนังสือของท่าน ขอบคุณขอรับ
‎หวังว่าท่านจะชอบ ‎หนังสือของข้าต่อไป คนต่อไป
‎ต้องไปแล้วหรือ รอก่อนสิเจ้าคะ
‎ข้าขอจับมือท่านก่อนไปได้ไหม
‎ไม่ได้ คนต่อไป
‎ไม่ เดี๋ยวก่อน
‎ท่านชื่อว่าอะไร
‎ข้ามีคำถาม
‎ท่านคิดฉากอันงดงาม
‎ที่คุณชายคิมสารภาพรัก ‎ใต้ต้นนางพญาเสือโคร่งได้อย่างไร
‎เรื่องนั้น...
‎ข้าไปเยือนเขายูดัลเมื่อปีก่อน
‎และซาบซึ้งกับทัศนียภาพที่นั่นมาก ‎ก็เลยเกิดความคิดขึ้นมา
‎เขายูดัลหรือ
‎ผิดแล้ว
‎หากท่านไม่บอกชื่อ ‎ก็เอาหนังสือคืนไปเถิด
‎แมฮวา
‎ช่วยเขียน
‎ชื่อของข้าว่าแมฮวาด้วย
‎เจ้าเองหรือ
‎ท่านคือแมฮวาหรือ ‎มิน่าถึงได้แก้ตัวนัก
‎สำหรับนักต้มตุ๋น เจ้ามั่นใจมากนะ
‎ท่านบัณฑิต โปรดอย่าอภัยให้ข้าเลย
‎ข้าจะเหยียบเจ้าให้จมดิน
‎ตั้งแต่วันนี้ไป
‎ห้ามไม่ให้องค์ชายโดวอน ‎อ่านหรือเขียนหนังสือทุกชนิด
‎หากไม่มีมัน ข้าก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
‎มีเพียงสามคนในแผ่นดินนี้ ‎ที่รู้จักโฮดัม
‎เหตุใดเจ้าถึงพยายาม
‎ล่วงล้ำอำนาจของรองอัครมหาเสนาบดี
‎ข้าอนุญาต
‎ข้า องค์รัชทายาท จะเลือกหัวข้อเอง
‎เราต้องการคนสอบผ่านเพียงคนเดียว
‎ข้าหาสามีให้เจ้าได้แล้ว
‎เจ้าอยู่ในบ้านข้า ‎ให้ข้าคอยปกป้องตลอดไปไม่ได้หรอก
‎สอบคัดเลือกอาลักษณ์หญิงหรือ
‎ข้าคงเข้าพิธีแต่งงานนี้ไม่ได้แล้ว
‎คำบรรยายโดย: ณิชา อ้นเอี่ยม